„Wielka kuchnia Świętej Hildegardy”

 

„Wielka kuchnia Świętej Hildegardy”

 

Myśl teologiczno-filozoficzno-medyczna żyjącej w XII wieku św. Hildegardy z Bingen jest głęboko osadzona w wierze chrześcijańskiej. Mistrzyni widziała człowieka jako całość – element świata stworzonego przez Boga i w tym świecie doskonale umocowanego. Jeśli człowiek wie, jak z tego umocowania skorzystać, będzie radził sobie w różnych sytuacjach związanych ze zdrowiem – zarówno fizycznym, jak i psychicznym, a tym samym jego życie będzie toczyło się pomyślnym rytmem i osiągnie wewnętrzną harmonię. Przepisy kulinarne opracowane na podstawie zaleceń św. Hildegardy oparte są na tradycji i doświadczeniu związanym z wykorzystaniem rozmaitych roślin, ziół, owoców, ale także mięsa, ryb czy tłuszczu. Uwagę zwraca duży nacisk na stosowanie w kuchni orkiszu – zboża, które ma same dobroczynne według Mistrzyni właściwości. Hildegarda nie odkrywała nowych roślin leczniczych czy przypraw, lecz podawała, w jaki sposób i przy jakich przypadłościach należy wykorzystać te, które są powszechnie znane i dostępne.

 

Książka jest podzielona na 10 rozdziałów, w których pogrupowano przepisy na kategorie dość typowe dla publikacji kucharskich. Niespotykane gdzie indziej są dwa rozdziały  - Orkiszowe wypieki i Kulinaria lecznicze. Te właśnie dwie kategorie najlepiej odzwierciedlają odmienność kuchni św. Hildegardy od „zwyczajnej” książki z przepisami kulinarnymi. W każdym z rozdziałów szerzej zaprezentowany jest jeden z charakterystycznych dla zaleceń Mistrzyni produktów, od orkiszu i kasztanów jadalnych poczynając, przez galgant, hizop, bertram, pieprz kubeba, koper włoski, cynamon i goździki, na pigwie i nieszpułce zwyczajnej kończąc. W rozdziale Kulinaria lecznicze podane są wskazania, w jakich chorobach czy niedomaganiach dany przepis będzie pomocny. Są tu także opisy właściwości dominującej rośliny, którą wykorzystano w potrawie.

 

Lecznicza moc roślin i ziół nie miała przed Hildegardą tajemnic. Odpowiednie łączenie produktów, sposób ich przygotowania są podstawą właściwego, prozdrowotnego ich wykorzystania w naszej kuchni. Skorzystajmy z jej obfitych dokonań w tej dziedzinie, dokonań, które – odkrywane w ostatnich dziesięcioleciach – zdumiewają skutecznością naturalnych sposobów na rozmaite problemy zdrowotne, a czasem po prostu na dobre samopoczucie.

 

Publikacja na stronie wydawcy:

https://aa.com.pl/wielka-kuchnia-swietej-hildegardy

 

Wydawca: Wydawnictwo AA

ISBN: 978-83-8340-108-9

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 431

„Gaudeamus. Szkice z lat minionych”

 

Mieczysław Jałowiecki „Gaudeamus. Szkice z lat minionych”

 

Autor jest już doskonale znany czytelnikom dzięki książce Na skraju Imperium i inne wspomnienia, która od lat nieprzerwanie cieszy się dużym zainteresowaniem i bardzo dobrą opinią wśród odbiorców.

Mieczysław Jałowiecki pozostawił jednak po sobie również inne teksty wspomnieniowe, a także obszerny materiał ikonograficzny. Tomik Gaudeamus. Szkice z lat minionych – zilustrowany autentycznymi rysunkami i akwarelami autora – zawiera wspomnienia dotyczące lat 1895–1901, gdy Mieczysław Jałowiecki studiował na Politechnice Ryskiej, w Imperium Rosyjskim.

 

Na książkę składa się 27 wspomnień o wydarzeniach i sprawach związanych ze studiami autora oraz z jego wakacjami spędzanymi w rodzinnym majątku Syłgudyszki na Wileńszczyźnie. Jako czytelnicy Jałowieckiego mamy okazję przyjrzeć się bujnemu życiu polskich studentów w Rydze, którzy nie tylko oddawali się nauce, ale i uczestniczyli w miejscowych wydarzeniach towarzyskich (tu na uwagę zasługuje zwłaszcza piękne wspomnienie balu), stawali w szranki pojedynków (menzura – raczej słabo znana w polskiej literaturze), na różne sposoby rywalizowali ze studentami innych narodowości, głównie z Rosjanami. W czasie studiów autor należał do korporacji Arkonia, jednej z najstarszych polskich korporacji studenckich. Dzięki wspomnieniom Jałowieckiego możemy zapoznać się z funkcjonowaniem tego typu organizacji i przyjrzeć się obyczajom korporantów. Jako uzupełnienie wspomnień akademickich w książce pojawiają się też epizody dotyczące wakacji na Wileńszczyźnie (przygody na polowaniach) oraz służby wojskowej autora w rosyjskim pułku kawalerii pod Petersburgiem.

 

Mieczysław Jałowiecki (1876–1962) urodził się w ziemiańskiej rodzinie osiadłej na Wileńszczyźnie. Studiował na Politechnice Ryskiej. Za sprawą wielkiej historii stał się naocznym świadkiem przełomowych wydarzeń i doniosłych przemian politycznych, ustrojowych i obyczajowych. Przebywając podczas I wojny światowej w Piotrogrodzie (Petersburgu), obserwował przebieg rewolucji rosyjskiej 1917 roku i okrucieństwa pierwszych miesięcy rządów bolszewików. Powróciwszy do Polski, już na początku 1919 roku został wysłany do Gdańska jako pierwszy przedstawiciel odradzającego się Państwa Polskiego w tym mieście i przez następne dwa lata tworzył – przebijając się przez opór Niemców – zręby polskiej obecności w Wolnym Mieście Gdańsku. Wspomnienia z bogatego i długiego życia spisywał po II wojnie światowej, na emigracji w Anglii.

 

Książka na stronie wydawcy:

https://czytelnik.pl/pl/p/Gaudeamus.-Szkice-z-lat-minionych/1506

 

Wydawca: Czytelnik

ISBN: 978-83-07-03514-7

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 160, w tym ilustracje

„Zapomniane miejsca Lubuskie: część środkowa”

 

Jakub Jagiełło, Adam Sowa „Zapomniane miejsca Lubuskie: część środkowa”

Wydanie II poprawione

 

W II wydaniu przewodnika „Zapomniane miejsca Lubuskie: część środkowa” przedstawiono obiekty położone na terenie tego województwa, znajdujące się na północ od dróg wojewódzkich nr 289 oraz 290 aż do autostrady A2, oraz pomiędzy granicą z Niemcami a granicą z województwem wielkopolskim. Obszar ten usiany jest miejscami, które miłośnicy historii regionu powinni uwzględnić w swoich wędrówkach. Nic zatem dziwnego, że autorzy Jakub Jagiełło i Adam Sowa na kartach przewodnika opisali aż 133 zabytkowe obiekty. Z przewodnikiem w plecaku amatorzy zwiedzania opuszczonych, zapomnianych miejsc będą mogli odnaleźć ruiny zamków, pałaców oraz dworów. Zajrzą do kościołów, w których od dawna nie rozbrzmiewa już dźwięk organów i dotrą do cmentarzy, na których z każdym rokiem coraz trudniej dostrzec pochłaniane przez naturę nagrobki.

 

W publikacji przedstawiono także wioski, które dawno temu opuścili ostatni mieszkańcy,  nieczynne fabryki, zabudowania pozostałe po zakładach przemysłowych, cegielnie, wapienniki, itp. Nie należy zapominać, że na opisywanym terenie istnieje wiele zabytków militarnych (Międzyrzecki Rejon Umocniony, Pozycja Odrzańska a także kompleks wojskowych fabryk nieopodal Nowogrodu Bobrzańskiego). Mamy tu zatem fortyfikacje, bunkry czy koszary. Autorzy zwracają szczególną uwagę na zabytkowe mosty na Odrze.

 

Przewodnik zawiera dwie wkładki z kolorowymi fotografiami oraz mapki, na których zaznaczono miejscowości, w których znajdują się wszystkie opisywane obiekty. Dokładne informacje o tym którędy dotrzeć do przedstawianego miejsca znajdują się natomiast pod każdym opisem zabytku. Przewodnik zawiera również słowniczek niektórych terminów wykorzystanych w tekście jak również indeks miejscowości. Miejsca, w których należy zachować szczególną ostrożność oznaczono, podobnie jak w poprzednich tomach, ikonkami wykrzyknika. Warto pospieszyć się z odwiedzeniem niektórych obiektów, gdyż systematycznie podgryzane zębem czasu, znikną zapewne niebawem z krajobrazu regionu. Polecam.

 

Przewodnik na stronie wydawcy:

https://www.wydawnictwocm.pl/zapomniane-miejsca-lubuskie-czesc-srodkowa-wydanie-ii-poprawione-p-992.html

 

Wydawca: Wydawnictwo CM

Seria wydawnicza: Zapomniane miejsca

ISBN: 978-83-68018-88-2

Liczba stron: 208

Rok wydania: 2025

„Kościół i cywilizacja oraz inne pisma”

 

Leon XIII „Kościół i cywilizacja oraz inne pisma”

 

Encyklika Rerum Novarum – kamień milowy katolickiej nauki społecznej, który nie tylko wskazał drogę Kościoła wobec wyzwań rewolucji przemysłowej, ale wciąż inspiruje do troski o godność pracownika. Także dziś, w dobie komercji i globalizacji, dokument ten przemawia z niezwykłą siłą.

Encyklika o masonerii Humanum Genus – przestrzega przed ideologiami zagrażającymi jedności Kościoła i społeczności ludzkiej, które próbują rozbić duchową wspólnotę i wprowadzić chaos moralny.

Dwa listy pasterskie o Kościele i cywilizacji – swoisty manifest mądrości Kościoła w dialogu ze światem. Pokazują, jak chrześcijaństwo przez wieki harmonijnie współtworzyło kulturę i rozwój społeczny. Ważna lektura w naszych czasach zamętu i konfliktów kulturowych!

 

Warto sięgnąć po te cztery teksty, wydane w nowym, współczesnym tłumaczeniu. To cenny przewodnik, jak nie dać się zmanipulować i bronić swojej godności.

 

Książka na stronie wydawcy:

https://aa.com.pl/kosciol-i-cywilizacja-oraz-inne-pisma-leon-xiii

 

Wydawca: Wydawnictwo AA

ISBN: 978-83-8340-155-3

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 176

„W pierwszej osobie”

 

Joanna Kokot „W pierwszej osobie”

Strategie narracyjne w angielskiej powieści przełomu XIX i XX wieku

 

Monografia poświęcona jest funkcjom pierwszoosobowej narracji w angielskiej prozie przełomu XIX i XX wieku. Okres ten to zmierzch powieści obyczajowej, która była dominującym gatunkiem w okresie wiktoriańskim, i pojawienie się nowego typu prozy, nawiązującej do tradycji angielskiego romansu i zdominowanej przez przygodową akcję. „Nowy romans”, jak niekiedy jest określany, obecnie kojarzony głównie z literaturą popularną (literatura grozy, detektywistyczna, przygodowa, fantastyczno-naukowa), w istocie był początkowo uznaną alternatywą (obok powieści psychologicznej i naturalistycznej) dla zautomatyzowanych konwencji wiktoriańskiej powieści obyczajowej. Miejsce trzecioosobowego narratora wszechwiedzącego, typowego dla powieści wiktoriańskiej, zajmuje tu narrator pierwszoosobowy, o ograniczonej wiedzy, najczęściej bezpośredni uczestnik zdarzeń, o których opowiada. Narracja w nowego typu prozie koncentruje się nie tylko na akcji, ale także na poczynaniach samego narratora – a więc i na sytuacji narracyjnej, same zaś utwory odznaczają się często wysoką samoświadomością co do swojej oryginalności i uporządkowań. Przy tym samoświadomość ta ujawnia się przede wszystkim na poziomie sytuacji narracyjnej – pierwszoosobowy narrator komentuje zarówno sam proces spisywania zdarzeń, jak i fakt przeznaczenia swoich zapisków do druku, funkcjonując jako alter ego samego autora. Monografia proponuje analizy wybranych utworów tego okresu, koncentrując się nie tylko na wykorzystanych w nich technikach narracyjnych, ale także umieszczając owe teksty w bezpośrednim kontekście literacko-kulturowym.

 

Książka na stronie wydawcy:

https://sklep.marszalek.com.pl/pl/glowna/5896-w-pierwszej-osobie-strategie-narracyjne-w-angielskiej-powiesci-przelomu-xix-i-xx-wieku.html

 

Wydawca: Wydawnictwo Adam Marszałek

ISBN: 978-83-8180-348-9

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 392

„Kongres futurologiczny”

 

Stanisław Lem „Kongres futurologiczny”

 

Kongres futurologiczny to jedna z najbardziej brawurowo opowiedzianych przygód Ijona Tichego. Zaproszony na zjazd futurologów we wstrząsanej rewolucją latynoamerykańskiej republice, Tichy przenosi się na koniec w świat, gdzie w groteskowym splocie zrealizowały się naraz — utopijna i antyutopijna wersja historii przyszłości. Kpina z futurologii podszyta jest — jak zawsze u Lema — refleksją serio o skłonności człowieka do „rozbratu z rzeczywistością”.

„Kongres jest jakąś parabolą konsumpcyjnego społeczeństwa, społeczeństwa skierowanego właśnie na wszechułatwianie jako na wartość naczelną egzystencji, i to skierowanie rodzi zapaść wartości autentycznych…” – Stanisław Lem

 

„Chichot, jaki rozbrzmiewa w Kongresie futurologicznym, jest po trosze chichotem diabelskim, co pewnie nie przeszkadza nam bawić się świetnie przy lekturze tego brawurowego utworu” – Jerzy Jarzębski

 

Książki Stanisława Lema zostały przetłumaczone na 52 języki i wydane na świecie w łącznym nakładzie przekraczającym 40 milionów egzemplarzy. Seria Kanon Lema obejmuje tytuły uznawane za jego najważniejsze dzieła.

 

Powieść na stronie wydawcy:

https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5641/kongres-futurologiczny-kanon-lema

 

 

Wydawca: Wydawnictwo Literackie

Seria: Kanon Lema

ISBN: 978-83-08-08819-7

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 160

„Biały płaszcz w brązową kratę”

 

Kazimierz Korkozowicz „Biały płaszcz w brązową kratę”

 

Warszawa, lata 70. ubiegłego wieku. Z kasy dużego przedsiębiorstwa zrabowano znaczą sumę pieniędzy, przeznaczoną na wynagrodzenia dla ponad dwóch tysięcy pracowników. W trakcie napadu zostaje zamordowany jeden ze strażników, drugi natomiast, pozbawiony przytomności i skrępowany nie potrafi udzielić żadnych przydatnych wyjaśnień. Śledztwo w sprawie prowadzi major Wydma z Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Trzydziestokilkuletni zdolny oficer wraz z podkomendnymi szybko zjawia się w zakładzie i przesłuchuje osoby, które mogłyby udzielić jakichkolwiek wskazówek. Funkcjonariusze są przekonani, że rabusie mieli w zakładach informatora. W gronie podejrzanych znajdują się między innymi kasjerzy oraz strażnicy.

 

W tym samym czasie toczy się inne, nieformalne śledztwo. Prowadzi je niejaki Anatol Sarna. Młody plastyk użycza zaprzyjaźnionemu dziennikarzowi mieszkania, by ten spotkał się w nim sam na sam z dopiero co poznaną wystrzałową dziewczyną. Wczesnym rankiem panna wymyka się z mieszkania zabierając płaszcz brązową kratę oraz czerwoną torbę. Przedmioty te należą do narzeczonej Anatola. Mężczyzna stara się je odzyskać za wszelką cenę, przed jej powrotem zza granicy. Nie przeczuwa jeszcze, że wikła się tym samym w bardzo niebezpieczną sprawę, która ma związek rabunkiem w przedsiębiorstwie. Poczynania Anatola Sarny krzyżują się z działaniami śledczych. W największych opałach znajduje się jednak tajemnicza dziewczyna, która przywłaszczyła sobie tytułowy płaszcz.

 

Powieść Kazimierza Korkozowicza „Biały płaszcz w brązową kratę” ukazała się w 1975 roku. Trzeba przyznać, że autor, znany głównie ze znakomitych powieści historycznych, doskonale odnajduje się w świecie kryminałów. Napisał ich około piętnastu. Akcja niniejszej powieści jest bardzo dynamiczna, bohaterowie wyraziści, wątki przeplatają się ze sobą, a napięcie wzrasta do ostatniej strony. Kilka osób autor zdecydował się uśmiercić. Bohaterowie przemieszczają się po obrzeżach stolicy, odwiedzają podejrzane zabudowania na odludziu jak również mniej lub bardziej renomowane lokale. Osobnik, którego poszukują stróże prawa jest jednak ciągle o krok przed nimi. Polecam.

 

Kryminał na stronie wydawcy:

https://www.wydawnictwocm.pl/kazimierz-korkozowicz-bialy-plaszcz-w-brazowa-krate-p-968.html

 

Wydawca: Wydawnictwo CM

Seria: Najlepsze kryminały PRL

ISBN: 978-83-68018-83-7

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 188

„Historia Bożego Narodzenia”. Komiks

 

„Historia Bożego Narodzenia”. Komiks

 

Wspaniale narysowany komiks opowiadający historię narodzin Jezusa Chrystusa, począwszy od niezwykłych wydarzeń w życiu Zachariasza i Elżbiety, przez wizytę Archanioła Gabriela u Maryi, odwiedziny Maryi u św. Elżbiety, niespokojne sny i rozterki św. Józefa, podróż do Betlejem, narodziny Jezusa w betlejemskiej stajni, spotkanie z Symeonem i Anną w świątyni Jerozolimskiej, wizytę trzech mędrców ze Wschodu, aż po spisek Heroda i ucieczkę świętej Rodziny do Egiptu.

 

Sergio Cariello, urodzony w Brazylii, już wieku 5 lat wiedział, że chce rysować komiksy. W wieku 11 lat opublikował swój pierwszy komiks Frederico, the Detective.  Później zaczął tworzyć dla amerykańskich gigantów – w wydawnictwie Marvel narysował komiksy Daredevil, Conan, Thor, Kapitan Ameryka, Spider-man, Avengers i wiele innych; dla DC Comics rysował Batmana, Supermana, Hawkmana, Flasha, Deathstroke’a, Wonderwoman, Zieloną Strzałę i innych. Siedem lat uczył rysunku w Joe Kubert School, od 1995 r. jest członkiem National Cartoonists Society.

 

Komiks na stronie wydawcy:

https://aa.com.pl/historia-bozego-narodzenia-komiks

 

Wydawca: Wydawnictwo AA

Autor: Sergio Cariello

ISBN: 978-83-68701-00-5

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 24

„Sokół królewski”

 

Walery Przyborowski „Sokół królewski”

 

Warszawa, Zaduszki 1574 roku. W nędznej gospodzie pod Warszawa, o wiele mówiącej nazwie Pod Psim ogonem, odbywa się bal dziadowski. W obskurnym wnętrzu zgromadziło się mnóstwo obwiesiów, żebraków, urwipołciów oraz typów spod ciemnej gwiazdy. Zgodnie ze starym obyczajem na balu wybierany był zawsze król dziadowski. Tym razem jednak nie udało się przeprowadzić tej osobliwej elekcji. Przeszkodził w tym nikt inny, tylko sam mistrz Twardowski, który wraz z pachołkiem wszedł nagle do izby i sprytnym fortelem sprawił, iż całe to szemrane towarzystwo w mig wzięło nogi za pas. Kiedy nazajutrz Twardowski przekroczył bramy Warszawy, jeden z przegonionych dziadów, doprowadza do tego, że mistrz znajduje się w nie lada tarapatach.

 

W Warszawie panuje zaraza, a król Stanisław August pogrąża się w melancholii po stracie ukochanej małżonki. Twardowski znajduje panaceum na bolączki ostatniego z Jagiellonów. W centrum jego planu znajduje się łudząco podobna do zmarłej żony króla, córka jednego z zamożnych mieszczan, Barbara Giżanka. „Sokół królewski” to jedna z najbardziej klimatycznych powieści Walerego Przyborowskiego. Pisarz, jak wiemy lubował się w kreowaniu atmosfery grozy. Tak jest i tym razem. Już pierwsze spotkanie z Twardowskim daje nam przedsmak tego co znajdziemy na kolejnych stronach. Przejmujące opisy opanowanego przez morowe powietrze miasta, wędrówki po jego mrocznych zaułkach, przejazd pachołka Twardowskiego przez rozległą puszczę, czy też nocne wizyty w królewskiej rezydencji w Knyszynie, to tylko niektóre ze scen, na które warto zwrócić uwagę.

 

Na kartach powieści znajdziemy wiele nazwisk, które zapisały się w dziejach Polski. Oprócz wspomnianych już postaci pojawia się zatem wielu mieszczan, a jedną z istotniejszych ról odgrywa pokojowiec królewski, chciwy intrygant, Mikołaj Mniszek (Mniszech). Trzeba przyznać, że trudno tu znaleźć bohatera, który byłby przedstawiony blado i powierzchownie. Choć najważniejszą z ról autor przypisał Twardowskiemu, każda z postaci, czy to żebrak, kupiec czy też szlachcic odciska na fabule swój trwały ślad i ma swoje przysłowiowe 5 minut. Nie brakuje spisków, namiętności, dramatów, marzeń o władzy i majątku, a wszystko to podlane zostało solidną dawką zabobonu. Powieść Walerego Przyborowskiego ukazała się drukiem w 1877 roku na łamach „Przeglądu Tygodniowego”. Niniejsze wydanie oparto na edycji z 1933 roku. Polecam.

 

Powieść na stronie wydawcy:

https://www.wydawnictwocm.pl/walery-przyborowski-sokol-krolewski-powiesc-historyczna-z-czasow-zygmunta-augusta-p-1022.html

 

Wydawca: Wydawnictwo CM

ISBN: 978-83-68508-32-1

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 264

„Gdzie jest rękopis Wyspiańskiego?”

 

Artur Pacuła „Gdzie jest rękopis Wyspiańskiego?”

 

„Gdzie jest rękopis Wyspiańskiego?” to już szósta część popularnej nie tylko wśród młodzieży serii przygodowej Artura Pacuły. Kilka poprzednich książek tego autora zostało wyróżnionych w konkursach na Najlepszą Samochodzikową Książkę Roku organizowanych od wielu lat przez skupiających miłośników twórczości Zbigniewa Nienackiego Forum Miłośników Pana Samochodzika. Bardzo prawdopodobne, że niniejsza powieść także znajdzie się wysoko w kolejnej edycji konkursu.

Akcja powieści rozgrywa się w Krakowie, głównie w budynku Teatru im. Juliusza Słowackiego. W gmachu tym wystawiał swe dzieła jeden z najwybitniejszych polskich artystów przełomu XIX i XX wieku, Stanisław Wyspiański. Na kartach powieści, podobnie jak w poprzednich tomach serii, pojawia się paczka sprawdzonych przyjaciół. Młodzi ludzie, Ala, Monika, Igor oraz Mirosław, nazywany przez wszystkich Mirasem, przeżyli razem mnóstwo emocjonujących przygód, rozwikłali wiele tajemnic i odnaleźli kilka cennych pamiątek związanych z dziejami naszego kraju. Duchem opiekuńczym, który nadal czuwa nad poczynaniami rezolutnych nastolatków, jest ich dawny nauczyciel historii Marcin Krygier.

 

To właśnie legendarny dramat Wyspiańskiego mają zamiar obejrzeć wspomniani wyżej bohaterowie. Los jednak sprawił inaczej i zamiast delektowania się sztuką, kilka godzin spędzają na rozwiązywaniu pasjonującej zagadki historycznej związanej właśnie z autorem „Wesela”. Jak się bowiem dowiadujemy, gdzieś w zakamarkach okazałego gmachu teatru mogą znajdować się bezcenne rękopisy artysty.

 

W porównaniu do poprzednich tomów serii w rozwiązywanie zagadki, czyli w poszukiwanie rękopisów Wyspiańskiego włącza się cały szereg osób. Są to uczniowie oraz nauczyciele, którzy również oczekują w teatrze na rozpoczęcie spektaklu, a także kilka postaci, związanych z tą krakowską sceną oraz ich znajomych. Tym razem nikt nie przeszkadza odkrywcom w prowadzeniu poszukiwań. Cóż warta byłaby jednak powieść, gdyby nie pojawił się w niej żaden czarny charakter. Wie o tym dobrze Artur Pacuła, który wymyślił dość osobliwą postać, pewnego miłośnika historii, który niczym znany z powieści Zbigniewa Nienackiego Waldemar Batura, zboczył na ścieżkę przestępstwa. Ów bohater usiłuje doprowadzić do zawarcia nieprawdopodobnej transakcji pomiędzy miastem Kraków a pewnym niezwykle zamożnym i zarozumiałym biznesmenem.

 

Warto odnotować, że akcja przepełnionej humorem najnowszej powieści Artura Pacuły rozgrywa się w ciągu zaledwie ośmiu godzin. W ciągu tak krótkiego okresu czasu dzieje się bardzo wiele. Zaglądamy na scenę i za kulisy, poznajemy szerokie grono barwnych postaci, a także pełnymi garściami czerpiemy wiedzę o historii teatru oraz o jego dawnych pracownikach. Autor bardzo sprawnie wplata we współczesną historię wydarzenia sprzed ponad wieku, dzięki czemu powieść nie nuży, lecz wciąga do ostatniej strony. W książce znajdziemy oczywiście kilka drobnych nawiązań do poprzednich tomów. Można ją jednak również przeczytać bez ich znajomości. Zachęcam gorąco do lektury[1]. Czy i tym razem poszukiwania prowadzone przez ekipę Marcina Krygiera zakończą się sukcesem? Polecam.

 

Artur Pacuła zawodowo zajmuje się marketingiem filmowym i telewizyjnym, a obecnie także edukacją studentów. Debiutem pisarskim była powieść przygodowa dla młodzieży „Gdzie jest korona cara?”. Kolejne książki „Gdzie jest skrzynia z karabinami?” (2017), „Gdzie jest skrytka generała »Grota«?” (2018) oraz „Gdzie jest dukat króla Zygmunta?” (2020) oraz „Gdzie jest dziewczyna z nutami?” (2021) wygrały Konkurs na Najlepszą Samochodzikową Książkę Roku – plebiscyt organizowany przez Forum Miłośników Pana Samochodzika. Kolejna seria o przygodach młodego inżyniera Kostka Dobrowolskiego dzieje się w XIX wieku i ma już dwa tomy „Dobrowolski i skarb z Meroe” oraz „Dobrowolski i diament imperialny”, a w 2024 roku ukazała się książka dla dorosłych „Uciekaj z Kijowa!”. Otrzymał nominację do nagrody w Konkursie na Najlepsze Opowiadanie 2022 roku organizowanym w ramach 18. Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania. Prywatnie Artur Pacuła to pasjonat historii i filmu. Fan koszykówki i wędrówek górskich.

Powieść na stronie wydawcy:

https://www.4em.pl/produkt/gdzie-jest-rekopis-wyspianskiego

 

Wydawca: Oficyna 4eM

ISBN: 9788366242715

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 336

---

[1] Recenzje książek Artura Pacuły: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/search/label/Artur%20Pacu%C5%82a