W czerwcową noc 1976 roku we
Wrocławiu spłonął kościół pod wezwaniem św. Elżbiety. To fakt historyczny.
Kilka dni później do mieszczącego się w ratuszu muzeum przychodzi anonim z
pogróżkami. By cenny zabytek uchronić od puszczenia z dymem, pracownicy pełnią
po nocach dyżury. Podczas jednego z nich Matylda, młodziutka i wścibska
asystentka zatrudniona w muzeum, przypadkowo odnajduje tajną skrytkę, a w niej
listę obrazów wywiezionych pod koniec wojny z Wrocławia przez gauleitera
Dolnego Śląska Karla Hankego i ukrytych nie wiadomo gdzie. Idąc tropem obrazów,
wpada na ślad szajki handlującej kradzionymi dziełami sztuki. Bardzo szybko
przekonuje się, że na pomoc milicji w tej sprawie nie może liczyć, wręcz
przeciwnie.
Dzień 9 czerwca 1976 r. zapisał
się tragicznymi zgłoskami w historii wrocławskiego kościoła garnizonowego. Znajdująca
się w północno-zachodnim narożniku rynku gotycka świątynia pw. św. Elżbiety ucierpiała
wówczas w wyniku pożaru, który strawił cenne wyposażenie, w tym barokowe organy.
Mieszkająca w pobliżu rynku młoda pracownica wrocławskiego muzeum Matylda
Harycka z przerażeniem obserwuje płonącą wieżę kościoła. Nie zdaje sobie
jeszcze sprawy, że już wkrótce jej monotonna praca za biurkiem zmieni się w
pasjonującą, pełną niebezpieczeństw przygodę.
Niebawem do sekretariatu muzeum
dociera anonimowy list. Jego nadawca zapowiada podpalenie zabytkowego budynku
muzeum. Aby zapobiec nieszczęściu dyrektorka placówki zarządza nocne dyżury. W trakcie
obchodu obiektu Matylda schodzi do podziemi budynku i przypadkowo znajduje
skrytkę, z której wyjmuje niewielki pakunek. Wewnątrz znajduje się lista
obrazów sporządzona w czasie II wojny światowej. Kobieta ze zdumieniem
stwierdza, że wymienione są na niej obrazy, które wyszły spod pędzla Michaela
Willmanna. Twórczość tego zwanego śląskim Rafaelem niemieckiego artysty jest
Haryckiej szczególnie bliska. Po pewnym czasie Matylda natrafia na trop grupy
trudniącej się kradzieżami i handlem obrazami. Z pewnych względów nie może się
zwrócić o pomoc w sprawie do funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej. Rozpoczyna
się pasjonująca rozgrywka, której stawką jest nie tylko odnalezienie obrazów
Willmanna lecz również życie głównej bohaterki.
Bohaterowie powieści weryfikują
ślady prowadzące do miejsc, w których mogły zostać ukryte cenne malowidła. Odwiedzają
zamki i kościoły na terenie Dolnego Śląska (m.in. Gryfów, Zamek Czocha,
Wambierzyce i Karpniki). We wciągającą fabułę Jolanta Maria Kaleta wplotła, co
nie powinno być zdziwieniem dla czytelników znającą jej twórczość, wątek
romansowy. Tym razem jednak, mimo wielu nawiązań do końcowych lat II wojny
światowej, akcja powieści rozgrywa się w czasach PRL-u, w okresie kiedy funkcję
I sekretarza PZPR piastuje Edward Gierek. Na okładce książki wrocławska pisarka
zdradza, że powieść zawiera liczne wątki autobiograficzne. Polecam.
